Samen met het vermogen om te communiceren, groeide het onvermogen elkaar te verstaan.
Hadden de sterren de grond maar uitgekozen in plaats van de hemel, dan kon ik u vertrappelen. En bewijzen dat u niets bent.
Zou hij er ooit al eens aan gedacht hebben? Een knieling voor de realiteit: het eerste, en vermoedelijk enige heldere moment na een dag van faken en hardleers gelijk willen halen. Dat hij op de terugweg naar het leven denkt: laat ik mezelf even wegzappen zoals de kijker dat thuis altijd doet. En berust in het lot van iedereen: dat hij niet zo belangrijk is.
Het simpele zieltje dat zichzelf met het partijtuig naar het sterrendom der politici heeft geschoten. De ster die zelf het hoogste schavot uitkoos om te schitteren. Beschouw het als de zieligste vorm van ijdelheid. Denken goed te doen voor anderen, en weten dat zijn goed ons beter maakt. Er voor uitkomen het land te willen veranderen. Fonkelende nuttige idioot, doe alsjeblief geen moeite.
Wat we zoeken in vijandig gebied? Gelijk.
Er zijn ons generaties eeuwen voorgegaan. Al sinds oertijden vormen grenzen een afvallige buffer om de vijandelijke buur te bepalen. En telkens moeten we ons moeien in andermans gebied. Om het ginds beter te maken, maken we onszelf wijs. Wat hebben we er eigenlijk te zoeken? Gelijk? Gelijk. Onze manier van leven is goed. Op termijn wordt dat het enige goed.
Sinds iemand geniale, doch verwenselijke ideologieën als socialisme, liberalisme, democratie en conservatisme heeft bedacht, dringt hij zichzelf in hokjes. Daar waar het veilig is en de ooglappen niet af moeten, daar hoort hij toch niet thuis? Hij is toch te slim om zo dom te denken? Is zijn brein, moe getergd door hokjesdenken, niet te goed voor hetgeen hij moet verkondigen?
Leren doet ie nooit. Al te vaak stel ik mij voor dat hij enkele meters meer boven de grond zweeft. Dat hij, alziend, de realiteit een beetje verkracht en naar zijn hand zet. Chaos schept in vaagheid, onwetendheid en onbenulligheid. Dat z’n idealen hem zelf in de mond kruipen en de vijandelijke woorden terug de keel insturen. Censuur in eigen hoofd.
Alsof hij bij elke misstap of verkeerde uitspraak een stem verliest, zijn enige kostbare bezit. Houten Klaas, liederlijk verbonden met een verdwaalde geest die een ideologie op poten heeft gezet. Stap naar links, stap naar rechts, voorwaarts in galop. Volgelingen, ik ben het. Een politici. Ik leid u niet naar wat ik beloof, maar wat ik u laat geloven.
Een politici is als een ster: hij denkt even een groot licht te zijn, maar vervaagt bij dageraad in de realiteit.
Kijk, ik kan velletjes papier vullen over het pietluttige bestaan van een politici, maar dat hoeft niet. Het is niet meer dan een sterretje aan de hemel. Het fonkelt ‘s nachts, denkt even een groot licht te zijn, maar bij dageraad verschijnt de zon en gaan we gewoon door met leven. Doe niet zo uit de hoogte, val neer. Ik wil u vertrappelen. Tot u beseft wie u bent.
Het lijkt grappig, maar het land lijkt ook zonder u te werken. De winkels gaan failliet, armen worden armer, rijken doen dwaas. De treinen rijden aan uw tempo, een processie van Echternach is er haast niets tegen. Blunders worden geslagen, verwijten in het rond geslingerd en kramakkelige excuses gezocht. Wij, Belgen, zijn al lang de dappersten niet meer.
Aan wezens die zich beter voordoen dan ze eigenlijk zijn. Aan dwazen die niet nadenken. Die altijd beloven, maar nooit geloven. Keep it simple, stupid! Durf op je bek te gaan.
Ik schrijf graag in metaforen en wring mijn woorden soms in gevaarlijke haarspeldbochten, laat ze knalhard onderuit gaan en vervolgens door de lezer zelf oprapen. Ik besef maar al te goed dat sommigen die moeite niet willen doen. Dat ze denken wat ik neerpen op niets slaat. En het te moeilijk maak.
Laat deze tekst maar als vuil op de grond liggen. Laat ze het vertrappelen. Ik berust in het lot dat ik niet zo belangrijk ben. Dat ik geen sterrenstatus behoef.
U zou dat ook moeten doen. Berusten. Uitgestrekt laag tegen de grond liggen, en luisteren naar het bonzend hart van het land. Onrustig op het tempo, stilaan richting flatline. Of is dat de bedoeling? Als martelaar van een terminaal land een plaatsje in de hemel veroveren. Dat u dan trots in de sterren kan schrijven: IK heb België om zeep geholpen.
