Het laatste land in het BRIC-lijstje is India. Het land staat al jaren aan de top van het cricket. In het sportbeleid was lange tijd geen ruimte voor voetbal. Voetballers speelden tot de jaren ’70 in het zand op blote voeten en kende tot 1996 geen nationale voetbalcompetitie. Totdat de Indiase economie zich wereldwijd vertakte en Indiase zakenmensen zagen dat niet hun cricket, maar wel voetbal de sport bij uitstek was.
Een reden waarom India nog geen voetballand is, is historisch gerelateerd. Britse militairen speelden begin 18de eeuw cricket in het toenmalige Brits-Indië. De lokale elite, trouw aan hun Engelse bezetter, namen de sport over om hun ‘wat of being English’ te uiten. De verspreiding van Engelands bekendste sport over de wereld- met name voetbal – kwam pas een eeuw later. Tegen die tijd was het cricket al ingeburgerd in de Indische sportcultuur en was er geen plaats meer voor voetbal.
Via cricket, en in mindere mate hockey, is India als onafhankelijk land op de wereldkaart gezet. In 2011 kroonde India zich in eigen land tot wereldkampioen door in de finale Sri Lanka – eveneens een oude Britse kolonie – te verslaan. Het land behoort tot de wereldtop, waarom dan overschakelen op voetbal?
Wereldwijde economie vraagt om voetbal
Door een liberalisering van de Indiase economie begin de jaren ’90 groeien de Indiase bedrijven exponentieel. Daar waar het land vroeger teerde op landbouw- en mijnbouwindustrieën, zijn het vandaag vooral de dienstensectoren en IT-sector die de economie er naar ongekende hoogtes stuwt. India wordt daarbij geholpen door het hoge opleidingsniveau en rijke regio’s uit Noord-India. In 2010 bedroeg de groei bijna 10% en heeft het land daarmee de snelst groeiende economie ter wereld, na China.
Zo’n groeiende economie vraagt om bevestiging op sportgebied. Sport is een van de maatstaven om de status van wereldeconomie te bevestigen. Op de globale markt zagen de Indiërs echter voetbal de scepter zwaaien, en niet hun cricket. Het sportsysteem omgooien en focussen op voetbal, daar was lang geen spraken van. De rijke Indische bevolking bleef verknocht aan hun cricket, zodat investeringen in voetbal lange tijd uitbleven. Voetbal was bovendien een sport voor de armen. Alleen een bal volstaat om te voetballen. Daarme wou de welvarende Indiër niet mee geassocieerd worden.
Geen internationale voetbalsuccessen
De ene keer dat India zich kon kwalificeren voor de eindronde van het WK, in 1950, werd het team gediskwalificeerd omdat ze weigerden voetbalschoenen te dragen. De Indiërs hebben leren voetballen op blote voeten, en wilden ook zo aan de aftrap komen. Dat ze geen voetbalschoenen kenden, was het symbool van de arme Indische voetballer, aan zijn lot overgelaten door een overheid die enkel oog had voor cricket.
Cricket is voor India een burenduel geworden. Een economische grootmacht moet wereldwijd kunnen concurreren. Daarom investeert de overheid in wereldwijde sporten: tennis, Formule 1 en sinds kort ook voetbal.
Tennister Sania Mirza, samen met Force India F1 de exponent van het nieuwe India als sportland. Binnen dit en 10 jaar moet daar voetbal bijkomen.
Maar India besefte hoe meer hoe langer dat hun cricket een ‘burenstrijd’ was geworden, geen ‘wereldstrijd’. India moest zich niet meer bewijzen tegenover landen als Sri Lanka, Bangladesh en Pakistan. Een economische grootmacht als India moet zich vandaag meten met andere grotere economieën ter wereld.
India doet dat momenteel via Formule 1 – Force India F1, Narain Karthikeyan en de 1ste Grote Prijs van India (Delh) in 2011 – en in het tennis via Sania Mirza. Het voetbal moet weldra volgen.
De weg naar 2026 is ingezet
In 2006 stelt de Indiase overheid een immens voetbalproject voor, ‘India Positive’. Uiteindelijk doel is om in 2026 het WK voetbal naar India te halen. De nationale voetbalcompetitie (I-League) wordt geprofessionaliseerd en krijgt met ONGC (staatsgecontroleerd olie- en gasmaatschappij) een welvarende hoofdsponsor.
De Indiase voetbalbond (AIFF) deelt subsidies uit voor investeringen in jeugdopleiding en technische staff (€ 7.500 per club/seizoen) en verhoogt de winstpremies van wedstrijden in eerste klasse (€ 525 per gewonnen wedstrijd). Ten slotte worden de clubs verantwoordelijk voor de verkoop van hun tickets en krijgen 90% van de ticketverkoop. De andere 10% gaat naar de huur van hun stadion.
2006 is het jaar van de verandering in het Indiaas voetbal: een professionele competitie, financiële steun aan eersteklassers, samenwerkingsverbanden met Braziliaanse trainers en investeringen van de FIFA. Doel? Het WK van 2022 in Qatar halen om het vier jaar later zelf te organiseren. Volgens Sepp Blatter niet eens zo ondenkbaar. Hij heeft in India een nog te ontginnen markt gevonden.
India zet in op voetbal
Het is India menens. Het Ministerie van Sport heeft een samenwerkingsverband gesloten met Brazilië voor de opleiding van jeugdspelers en trainers. Het nationale elftal van India behoort dan wel tot de All Indian Football Association en kan rekenen op financiële steun van de FIFA. De jeugdploegen daarentegen vielen tot 2006 onder autoriteit van de Indiase overheid, en konden in tegenstelling tot de nationale ploeg, niet rekenen op financiële steun. Met het gekende resultaat. Geen geld, geen opleiding, geen succes. De detectie naar talent, via scouts en trainingsprogramma’s, wordt immens uitgebreid. Dat is geen overbodige luxe met een bevolking van 1,2 miljard inwoners.
De overheid heeft daarnaast een contract van 15 jaar afgesloten met IMG (International Management Group) en Reliance Industries. Beiden gaan ze de komende 15 jaar zo’n 100 miljoen euro investeren in het Indiase voetbal. Zo zullen ze het voetbal intensief promoten via allerlei merchandisingactiviteiten, sponsorcontracten en televisierechten te verkopen. Ook zal de overheid beurzen uitschrijven voor toptalenten die een universitaire sportopleiding in de Verenigde Staten mogen volgen.
Ook Bhaichung Bhutia, India’s beste voetballer aller tijden, opende in 2010 zijn eerste voetbalscholen. Zij maken deel uit van de voetbalscholen die onder leiding staan van Carlos Queiroz, voormalig hulptrainer van Manchester United en huidig bondscoach van Iran.
FIFA ontdekt nieuwe markt
De FIFA investeert ook mee in de regio. Het bouwde voor 2,5 miljoen euro aan trainingsaccommodaties zodat jeugdspelers en de voetballers in betere omstandigheden kunnen trainen. Het focust zich daarvoor op het arme Karnataka-gebied, in het Zuid-Westen van India. Het is in die regio dat het zwaartepunt van het Indische voetbal ligt.
FIFA benoemt het project officieel als liefdadigheid, maar weet ook dat India een groot economisch potentieel heeft. Met meer dan 1 miljard inwoners is het de grootste afzetmarkt ter wereld. Sepp Blatter steunt bovendien openlijk de WK 2026-plannen van India. De Zwitser ziet in India een nieuwe grote markt voor zich opduiken, identiek aan de markten die tijdens het WK 2014 in Brazilië, het WK 2018 in Rusland en het WK 2022 in Qatar zullen aangeboord worden. Brazilië, Rusland en India. BRIC, iemand?
Buitenlandse clubs in Indiase handen
Net zoals andere BRIC-landen krijgt de overheid steun van privé-investeerders. Navroze Dhondy, een Indische zakenman uit de telecommunicatiesector, neemt een voortrekkersrol. Zijn televisiezender sloot een lucratief contract af om Indische voetbalwedstrijden over heel de wereld uit te zenden. Dhondy moedigt middelgrote bedrijven in de clubs te stappen als sponsors of hen te adviseren bij de herstructurering en professionalisering van de voetbalclubs.
Een ander merkwaardig fenomeen zijn de Europese clubs die in Indiase handen vallen. Zo is de Engelse eersteklasser Blackburn Rovers in handen van Venky’s, een Indiaas kipverwerkingsconcern. Promovendus Queen’s Park Rangers was tot voor kort 40% eigendom van Lakshmi Mittal, eigenaar van ArcelorMittal en een van de rijkste mensen op aarde. Ahsan Ali Syed, een Iraanse zakenman die Blackburn Rovers aan zijn neus zag voorbijgaan ten nadele van Venky’s, is intussen eigenaar van Spaanse eersteklasser Racing Santander.
Dat de Indiërs ambitieuze, maar ook genadeloze ondernemers zijn, ondervonden trainers Miguel Angel (Santander) en Sam Allardyce (Blackburn) aan den lijve. Onmiddellijk na de overname van de clubs werden beide trainers bedankt voor bewezen diensten. Vermoedelijk worden deze clubs gebruikt worden als marketingmiddel voor de Indiase bedrijven. Daarnaast kunnen ze ook gebruikt worden om Indiase spelers op te leiden en kunnen de clubs als voorbeeld genomen worden op gebied van infrastructuur en sportief beleid.
India heeft alles: een immense talentenvijver van 1,2 miljard mensen, een bloeiende economie, hoog opleidingsniveau en uitgebreide sportinfrastructuren. Alleen moet van al die componenten een cocktail gemaakt worden die zich toespitst op het voetbal.
Troeven en uitdagingen
India heeft enkele zeer grote troeven in hun drang naar professionalisering. Het land heeft een sportcultuur, dus de aanwezige bestuurskennis is aanwezig. Alleen moet het succesvol cricketbeleid vertaalt worden naar een goed voetbalbeleid.
Ook de infrastructuur is geen probleem. De 14 clubs spelen in zes stadions, waarbij de capaciteit varieert tussen 12.000 en 120.000 zitplaatsen. Kunstmatig aangelegde hockeyvelden kunnen dienen als oefenvelden.
Het is vooral de noodzaak om voetbaltalent te detecteren via scouting en deze op te leiden in degelijke infrastructuren. Daarvoor rekent India op Europese en Braziliaanse trainers en methodes.
Vooral de smaakmakers in de Indiaanse competitie, derderangs Nigerianen of zesderangs Brazilianen, moeten binnen afzienbare tijd vervangen worden door beloftevolle Indiërs, waarbij hun thuisland niet de eindbestemming hoeft te zijn van hun voetbalcarrière. Met bestemming: een WK 2026 in eigen land?
